Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hare oogen met vochtigen glans en legde zij soms in spontaan gebaar haar hand op zijn arm.

In de uren, dat hij bij haar was, kon de Mirabeau zich rustig voelen en voldaan, in het bewustzijn dat Henriëtte hem eerlijk en voluit haar vriendschap schonk, doch zoodra hij van haar wegreed door de lentezoele atmosfeer, stond de passie, de begeerte in hem op als een ontembaar, kwellend dier. Hij vond rust noch duur, nachten lang liet hij zich gaan op buien van wild verdriet, waarin hij zijn smart en zijn verlangen uitkermde, of zocht hij afleiding in het gezelschap van de enkele vrienden, die hem waren gebleven.

Een werkelijke en onverwachte afleiding had hij gevonden in het gezelschap van Préveux.

Een paar maal was het gebeurd, dat hij den dichter bij Henriëtte Amélie had aangetroffen en altijd weer had hij niet dan met moeite een opwellende jaloerschheid onderdrukt. Doch het besef dat hij, door zich er op te laten gaan, Henriëtte zou bezeeren en zijn wil, haar zelfs in gedachte te ontzien en te eerbiedigen, hadden ten slotte de jaloezie overwonnen; hij was er zelfs toe gekomen, Préveux bij zich te noo-

Sluiten