Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leven zóó kunnen blijven als het nu was en als zou dat goed zijn.

Op andere oogenblikken besefte zij, toch niet te bezitten, waarnaar haar hart verlangde: de ééne, die haar gansch in beslag zou nemen, heel haar denken en voelen, zóó dat niets anders voor haar bestond. Haar leven was nog verbrokkeld tusschen kleine plichten en kleine enj grootere genegenheden, waaraan zij zich bij beurten gaf.

Doch de plichten schenen zoeter en de genegenheden warmer dan vroeger.

Zij gaf hare zanglessen in het klooster met opgewektheid; wanneer zij met de weldoende zusters of ook wel alleen de armen in de voor' stad, waar het klooster stond, bezocht en er liefdegaven bracht, schoot soms als een licht de gedachte door haar heen, hoe eens ook voor die armen, opgehoopt in de krotten en stegen, het licht zou rijzen. Vroeger had zij Wanhopig geschreid om de] ellende, die zij zag, nu schreide zij met weemoed maar niet zonder hoop en zij wist die verzachting van haar leed om anderen aan de Mirabeau te

Sluiten