Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Legrain het werk in den stal op zich had genomen.

„Hij snoof, snoof nog eens en deed of hij op den grond spuwde. Hij is te welgemanierd en te zeer gewend in kamers te verkeeren om het werkelijk te doen. Op een afstand van zes voet wees hij den staljongen hoe hij doen moest, met 't gevolg dat de rakker hem uitlachte."

Henriëtte lachte om 't verhaal.

„Kon Legrain u niet als koetsier dienen?" opperde zij. „Dat kostte u een bediende minder."

„Legrain? geen denken aan! Hij zou voor mij door 't vuur loopen, maar stalwerk doen ... dat is meer dan vuur. Weet u, dat hij eens iemand, die mij haatte, een slag met zijn rijzweep heeft gegeven? Nog wel 1'avocat du roi?"

Henriëtte schudde het hoofd.

,,'t Was een kostelijke grap. In Pontarlier ontmoet Legrain dien hoogen ambtenaar, monsieur Pion, die met zijn honden op jacht ging. De honden sprongen naar de pooten van Legrain's paard; hij slaat er op in met de lange zweep, die hij toevallig bij zich had en raakt

Sluiten