Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Mirabeau werkte niet. Uren lang lag hij op de sofa en vocht met zijn passie, die zijn adem deed hijgen en het bloed als een vuurstroom door zijn lichaam joeg.

Hij verlangde eerlijk, Henriëtte te gehoorzamen, haar wil te eerbiedigen, in vriendschap aan haar te denken. Toen hij aan Henriëtte verzekerde hiertoe in staat te zijn, had de liefde hem tot een kuischen jongen man gemaakt, sprak hij waarheid voor de ©ogenblikken, waarin zij bij hem was; doch nu liet de begeerte naar haar hem geen oogenblik los, martelde hem met de herinnering aan wat andere vrouwen hem gegeven hadden.

Zijn verbeelding dronk zich een heeten roes aan haar verlokkende gratie, het verleidelijke van hare gebaren: hij voelde hare lippen op de zijne, haar armen om zijn hals.

En toen hij eindelijk oververmoeid in slaap zonk, gaf de droom hem haar geheel als zijn geliefde, zijn vrouw.

De nuchterheid van het ontwaken deed hem een kreet slaken van opstandig verzet; hij snikte

Sluiten