Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en kermde tot hij geen tranen en geen kreten meer vond.

Maar onder de wilde opstandige smart gloorde als een zwakke schijn van hoop, Henriëtte Amélie toch eenmaal te zullen winnen. En het was tenslotte deze schijn van hoop, die hem kracht gaf, zich bij hunne volgende ontmoeting te gedragen, als berustte hij zonder verderen tegenweer in wat zij beschikt had.

Henriëtte onderkende den lijdenden trek om zijn mond en zag zijn oogen vermoeid en droevig; het gaf haar een stekend besef van schuld en consciëntieus spande zij zich in, hem door geen gebaar, geen woord opnieuw te bezeeren.

Ook verborg zij angstvallig hare innerlijke bewondering voor de kracht, die hem in staat moest stellen, ondanks haar afwijzing, haar vriend te blijven.

Sluiten