Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zooveel zij wilden en eens per maand elkander ontmoeten.

Zóó, rustig uitgedacht, beloofde de toekomst een kalm geluk; hun vriendschap zou niet lijden, zou <— erkende zij — kunnen winnen aan diepte, wanneer de onrust er uit week, de vrees, dat haar vriend zijn zelfbeheersching zou verliezen en als een paar weken te voren veranderen in den ongelukkigen minnaar.

Henriëtte Amélie voelde een wijde rust Over zich komen, die boven haar jeugd uitging, de rust van een oudere, die het leven voor zich ziet afgebakend; in haar welde een neiging, de Abdis dankbaar te zijn voor hare beschikking.

Van het aanvankelijk leed, door die beschikking gewekt, bleef tenslotte slechts over een innig gevoel van medelijden met de Mirabeau, voor wien die gedwongen verwijdering nieuwe smart zou brengen.

Beschroomd, haar vriend dit nieuwe leed te berokkenen, tevens met een vage angst voor de mogelijke uitbarsting van zijn heftig temperament, besloot zij, er niet over te spreken vóór hun terugkeer uit Holland.

Sluiten