Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met Tbérèse verblijven zou, was kort en met iets pijnlijks door Henriëtte's vrees zich te hartelijk- te toonen, en de Mirabeau's stugheid, waaronder hij zijn ontroering verborg; het was Henriëtte of er iets van wantrouwen doorklonk in de hoffelijk-ironische wijze, waarop hij voor haar boog en heel den nacht, terwijl zij den slaap niet vatten kon, vroeg zij zich in droefheid af, wat dat wantrouwen kon beteekenen.

Het laatste deel van de reis bracht haar weinig vreugde meer ; zij voelde haar stemming verernstigen als onder invloed van het doel: bezoek aan een zieke, een stervende wellicht.

Het land, waarover dien dag een vale regensluier hing, scheen haar somber en vreemd, want over de Veluwe had zij vroeger nooit gereisd en het Geldersch dialect, dat zij om zich heen hoorde spreken, was haar even onverstaanbaar als een vreemde taal.

Thérèse's vragen en opmerkingen beantwoordde Henriëtte met een matte vriendelijkheid, die het meisje deden denken, dat Madame stellig vermoeid was van de reis. Zijzelve vond er weinig genoegen in en verlangde hartelijk terug naar Parijs.

Sluiten