Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor u gevoel, dat er geen rustige zin uit mijn pen zou vloeiep, dat ik..."

Henriëtte hief de hand op. „Toe..." smeekte zij.

Op Mirabeau's gelaat verscheen de ironische trek, tot sarkasme verscherpt.

„Wees niet bang, Madame," smaalde hij. „Ik zal uw onkreukbare kuischheid niet kwetsen. Of ja," voer hij plotseling op, „ik zal 't doen, ik zal u niet ontzien; u zult weten, waartoeu mij veroordeelt door uw vervloekte HoUandsche koelheid.

U kunt schreien, maar u kunt niet liefhebben. Weet u wat mijn bestaan op het oogenblik is? weet u dat ik zonder vrienden ben, zonder verwanten en zonder middelen? Ja, ik zou mij middelen kunnen verschaffen, mijn pen zou schatten kunnen verdienen en ik zou kunnen werken dag en nacht. Wanneer ik u bij mij mocht hebben, wanneer ik uwe liefde bezat. Of wanneer u mij alleen maar toe wilde staan, mij aan u te wijden.

Zonder u ga ik ten gronde. Ik heb geen kracht, weerstand te bieden aan de machten, die mij omlaag trekken; ik zal mij laten gaan

Sluiten