Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en mij wentelen in vuilheid en modder zooals ik in zelfs mijn wildsten tijd niet gedaan heb ..."

Henriëtte was op de sofa neergezonken, zat er gebogen, de handen voor 't gezicht, heel haar lichaam schokkend door snikken.

„En de toekomst... uw grootsche droomen..." zei ze moeielijk.

„Die zijn weg ... er is voor mij geen andere toekomst als de modder. Als een wild dier zal ik mij uitleven tot het einde komt. En lang zal dit niet op zich laten wachten ... ik zal 't met vreugd begroeten."

Een oogenblik stond hij zwijgend inmoedeIoos-sombere houding.

Toen liep hij op Henriëtte toe, stortte voor haar op de knieën, besproeide haar kleed met zijn tranen.

En kermend als een verdrinkende, smeekte hij: „Red me 1 behoud me ; laat mij niet los!"

Henriëtte zag op hem neer met ernstige droeve oogen; met moeite bedwong zij de neiging hare handen op zijn hoofd te leggen.

„Laat mij tijd tot nadenken," sprak zij zacht. „Tot morgen. Laat mij nu heengaan."

Sluiten