Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het vertrek, de handen saam aan de neerhangende armen en het gelaat naar hem toegewend.

Hij sloot de deur, kwam een stap naar voren, boog eerbiedig-strak en pleef op een afstand van haar staan, zijn oogen wijd open in spanning.

„Ik heb nagedacht en ik ben tot een besluit gekomen," begon Henriëtte Amélie oprustigen toon. „Wanneer u werkelijk meent, dat ik iets voor u zijn kan..."

Hij deed een stap naar haar toe, zijn lichaam gespannen, zijn hals gerekt als voor een sprong.

„Dan wil ik van u zijn," vulde Henriëtte zacht aan. En stak hem hare handen toe.

Hij uitte een kreet, liep op haar toe, greep hare handen en drukte ze tegen zijn borst, aarzelend eerst, als verwachtte hij tegenstand, toen met groote innigheid.

„Is het waar ? is het mogelijk ?" hakkelde hij.

En toen zij, hem in de oogen ziende, herhaalde : „ja; ik wil de uwe zijn, geheel en voor altijd, ik voel, dat ik niet langer weigeren mag," omving hij haar met zijne armen en drukte

Sluiten