Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte hield aan: „Voor niets ter wereld zou ik een beletsel willen zijn voor uwe hereeniging met de comtesse."

„Laten wij het afwachten. En nu laten rusten!" kwam de Mirabeau driftig, „Laat mij gelukkig zijn, onvoorwaardelijk, glanzend gelukkig."

Hij trok haar in zijn armen en kuste hare lippen.

Terwijl zij, in willige overgave, haar hoofd liet rusten tegen zijn borst, doortrok haar zoete voldaanheid, die haar deed vergeten, hoe zij zich eens dit oogenblik van overgave gedroomd had als vervuld van schier niet te dragen weelde.

Toen de Mirabeau naar zijn logement terug was gekeerd om zijn bagage te verzorgen, riep Henriëtte Thérèse bij zich.

„Thérèse," begon zij vriendelijk, „wanneer wij in Parijs komen, zal ik niet naar het klooster terugkeeren."

Thérèse's oogen sperden open in verwondering en Henriëtte voelde zich blozen.

Het viel niet gemakkelijk, in woorden op haar nieuwe verhouding tot de Mirabeau

Sluiten