Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte Amélie voelde geen oogenblik de zoete voldaanheid wijken; meer en meer erkende , zij den goeden weg gekozen te hebben.

Op het oogenblik toen de koets op Fransch grondgebied kwam, haalde de Mirabeau uit zijn zak een doosje te voorschijn en het openknippend nam hij er een smal gouden ring uit met een kleinen, zeer zuiveren diamant.

„Je hand Jet-Lie," verzocht hij en schoof met teeder gebaar haar den ring aan den vinger. „Welkom in Frankrijk," wenschte hij met hoffelijk gebaar, doch zijne oogen blinkend in innigheid.

Zij zag naar hem op. „Voor mij ?'\vroeg ze en dankte hem met lichte verlegenheid.

Thérèse bewonderde de schittering van den steen.

„Amsterdamsch slijpwerk Madame ; ik heb er

verstand van," betuigde zij. HenriëtteAméliekeekopnieuwdeMirabeauaan.

„Zulk een kostbaar geschenk," sprak zij

schuchter. „Een minder kostbaar ware mij even

lief geweest."

Sluiten