Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Mirabeau lachte. £

„Die vingers kunnen alleen steenen dragen van het zuiverste water. Trouwens het brillant is klein..."

Henriëtte sprak niet meer tegen. Zij wilde de Mirabeau's genoegen niet bederven, al hinderde het haar, dat hij, met zijn beperkte middelen, haar zulk een kostbaar geschenk had gekocht.

Toen hij vroeg; „zul je dien ring altijd dragen ?" beloofde zij gereedelijk: „altijd."

De Mirabeau zelf leefde zoo volkomen in de vreugde om zijn nieüw verworven geluk, dat hij zich rijk voelde in alle opzichten: de gedachte aan zijn geldelijke moeielijkheden was voor het oogenblik uit zijn brein weggevaagd en Legrain moest hem een paar maal waarschuwen voor te buitensporige verteringen, die hij onderweg wilde maken.

Legrain was mede verheugd over den loop, die het nieuwe avontuur van zijn meester — een andere waardeering had de dienaar niet voor de Mirabeau's liefde — had genomen.

De Mirabeau had hem op 't hart gedrukt,

Jet-Lie II. 6

Sluiten