Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

twee gelieven, die niets behoeven dan elkander.

Terwijl zij door de Parijsche straten reed, voelde Henriëtte Amélie een lichte beklemming, vage angst voor de zware taak die Wachtte, doch er bovenuit rees altijd de zoete voldaanheid en de overtuiging goed gekozen te hebben.

Toen de Mirabeau haar zijn huis binnenvoerde en zij — alleen met hem in zijn werkkamer — zijn stem hoorde beven en tranen van geluk zag in zijne oogen, zw*ol de voldaanheid in haar hart aan tot een besef van geluk omdat het haar gegeven was, zóóveel voor een mensch te mogen zijn.

Met spontaan gebaar vlijde zij haar hoofd tegen zijn schouder en glimlachte hem toe met vochtige oogen. En hij vond liefdewoorden voor haar, zoo teeder en fijn en innig als geen vrouw ze nog van hem gehoord had; eerst nu hij Henriëtte hier zag, in zijn huis, kon hij gelooven aan zijn geluk, eerst nu besefte hij, hoé haar bijzijn rust zou brengen in zijn leven, de rust, die tot daden moest voeren.

Henriëtte Amélie blikte om zich heen

Sluiten