Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

perziken, sneed den ananas en legde een stuk op haar bord.

Toen hief hij zijn glas, zag haar lang aan met stralenden blik, noodde: „Drink liefste ; deze wijn is edel als mijn liefste zelf."

Henriëtte Amélie bloosde en even raakten hare lippen het glas.

Toen zette zij het neer en keek hem in de oogen. Een oogenblik scheen haar blik licht vertroebeld door een gedachte, die nauw raakte aan vrees, zij sloeg de oogen neer, hare vingers streken over het tafellaken, brachten een roos naar haar gezicht, waarin zij neus en mond verborg. y^-.

De Mirabeau schouwde in verrukking naar haar over, zijn oogen hingen aan haar even gebogen hals, het licht blozende nobel-belijnde gelaat, dat als wegschool onder de beschutting der aschblonde krullen, de fijne vingers, die de roos bielden.

Weer voelde hij zich als had hij voor 't eerst hef: heel het verleden met zijn wild laaiende passies en begeerten scheen verdwenen, hij was een kuische bruidegom, die in heiligen schroom straks

Sluiten