Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gangen, waardoor de gehuifde zusters gleden, de zalen, waar de stemmen der jeugdige pensionnaires opschaterden als wilden zij door de muren naar buiten breken.

Ook hare kamers zag zij weer en zij schenen haar vol vriendelijke rust.

De rust lag achter haar: de droom, gesponnen in de stilte, had zich verwerkelijkt, zij het anders dan zij gedacht had: zij had een taak gevonden, er was een mensch aan wien zij gansch toebehoorde.

Aan haar brief voegde zij nog het verzoek toe, hare kleederen en wat zij verder in het klooster had achtergelaten, te mogen doen halen.

Thérèse moest haar koffers gaan pakken, overdacht zij.

Zelve kon zij moeielijk terugkomen in het klooster ; te zeer zou zij gevoelen, hoe de zusters haar als een verlorene beschouwden.

Toch... peinzend steunde zij het hoofd in de hand... zij had altijd geweten, dat dit mogelijk zoo komen zou.

En als het anders was geweest, als zij juichend

Sluiten