Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gevonden had, dan zou hij rijzen tot zijn bestemming.

Maar dan ook, op zijn plaats in het licht blootgesteld aan allerlei aanvallen, zou hij te meer haar behoeven, haar vriendschap en haar zorg.

Nu werkte hij nog aan de voorbereiding tot zijn grooten arbeid en achtte het daarvoor noodig in Londen en Berlijn te vertoeven.

Zij blikte naar hem over, naar zijn neergebogen rug, die een donkere klomp scheen in de sober belichte kamer, doch zij sprak niet, bang hem te storen.

Na een poos keerde hij zich om, rees op en kwam op zachte voeten naar haar toe.

Zij keek op met een glimlach.

„Wat werk je toch, Jet-Lie voor mij ?" vroeg hij en nam haar handen, kuste de blanke vingers.

„Die vingertjes vermoeien zich aan mijn kleeren ..." verweet hij.

Zij lachte.

,,'t Was wel noodig... Gabriël," sprak zij met een licht aarzelen vóór den naam, waarbij zij hem op zijn verzoek noemde.

Sluiten