Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

minderwaardigheid in zijn oogen. De gedachte aan Henriëtte werd tot iets pijnlijks en zijn verborgen liefde voor haar, tot nu toe zoet weemoedig als harpgespeel in een zomernacht scheen nu een schrillen toon na te laten.

Tot hij den dag tevoren Henriëtte Amélie naast den comte de Mirabeau op den Boulevard gezien had, zonder dat zij hem gewaar werden.

Terstond viel hem de onbevangen houding op, waarmede zij naast haar vriend voortschreed en soms een groet van .een bekende beantwoordde. In haar kleedje van viooltjesblauw taffetas, de witte mantelet over de schouders en den grooten hoed met wuivende struisveeren boven het fijne gelaat, scheen zij voornaam en toch eenvoudig, gelijk de vrouwen, die voornaamheid als erfenis harer vaderen bezitten; niets was er in haar houding, in haar rythmischen gang, dat duidde op géne of op de onbeschaamdheid van de vrouw voor wie kuischheid niet geldt.

In Préveux' borst sprong als een fontein van vreugde op : dat was de reine vrouw, die be-

Sluiten