Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bath; Henriëtte Amélie bleef alleen achter in Londen. Zijzelve achtte dit beter: het was mogelijk, dat haar bijzijn haar vriend in de waardeering der deftige Engelsche familie zou kunnen schaden.

Na eenig protest stemde de Mirabeau er in toe alleen te gaan, doch in het oogenblik toen hij afscheid van haar nam, was het hem als moest hij zijn geluk achterlaten.

„Ik zal je terstond schrijven, Jet-Lie," verzekerde hij; „en je moogt mij geen dag zonder bericht laten. Beloof dat."

Henriëtte beloofde, met een glimlach om zijn heftig aandringen.

„En waag je niet op straat," drong hij nog aan. „Alles is je hier vreemd: de stad en het volk en de taal..."

Haar glimlach werd vroolijker.

„Vergeet je het klooster der Dames Anglaises?" vroeg zij schertsend.

En hij, verward door zijn weifelen tusschen het verlangen om weg te komen en den wensch haar niet alleen te laten, viel driftig uit: „Ja, de taal ken je, maar van de Engelschen

Sluiten