Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte Amélie keek om zich heen in de kamer.

,,'t Is hier veilig, binnen de muren," zei ze schertsend.

Hij trok haar opnieuw in zijn armen en met zijn mond aan haar oor, beleed hij: „Ik was bang, dat je niet binnen de muren zoudt blijven."

Zij maakte zich los uit zijn armen.

„Dus je wantrouwde mij ?" vroeg zij stil.

Hij boog zich opnieuw naar haar toe.

„Ja," fluisterde hij heftig, „ik kan 't niet verbergen, ik moet 't je bekennen. Ik vreesde altijddoor, dat je je belofte niet zoudt kunnen houden, dat er iemand zou komen, die je meetroonde naar buiten ... och, ik was een dwaas, ik weet 't wel. Vergeef 't mij. Ik heb nooit trouw aan beloften ondervonden van vrouwen."

Hij kuste haar vingers. Zij hield zijn hand vast en zag hem in de oogen, ernstig, met teederheid.

„Wil de comte de Mirabeau nu voorgoed onthouden, dat Jet-Lie nimmer een belofte, aan hem gedaan, zal schenden ?" vroeg zij met een glimlach.

Sluiten