Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onrustig met hoogrood gezicht en felblinkende oogen.

„Waarom ga je heen?" klaagde hij. „Ikkan je niet missen."

Zij zette zich aan het bed, reikte hem de bouillon en sprak over een brief van de Nemours, dien dag aangekomen.

„Dat is tenminste een vriend waarop te rekenen valt!" viel de Mirabeau grimmig uit. „Die Engelschen..."

Henriëtte nam zijn hand en»naar hem overgebogen, begon zij kalmeerend: „Geloof je waarlijk, dat een plaats bij de ambassade je geven zou wat je noodig hebt? Dat daar al het groote, dat je in je hebt, tot uiting zal komen ?"

En met een lachje:

„Ik weet wel, dat dergelijke overtuigingen voor jou geen waarde hebben, maar ik geloof zeker dat een hoogere macht ons leven bepaalt en ons voert ook waar wij niet willen. En dat dit dan juist is, waartoe wij zijn voorbestemd,"

„Dus bidden en wachten?" spotte hij.

„En werken. Maar ons niet laten ontmoe-

Sluiten