Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een opgewonden juichkreet en een uitstorting van dankbaarheid voor haar moed.

En toen de Mirabeau den eersten April in Parijs aankwam, overstelpte hij Henriëtte Amélie met. een vloed van dankbare bewonderende woorden, gaf haar de schoonste namen en verzekerde telkens weder hoe hij zich zonder haar zijn leven niet meer denken kon.

„En liefste," betuigde hij, „het maakt mij zoo gelukkig dat je aan Breteuil geen beloften uit mijn naam hebt gegeven; geen beloften van stilzwijgen of van onderwerping."

Zij zag hem in de oogen.

„Ik wist, dat ik dat niet mocht doen."

Met haar stil-gelukkigen glimlach vlijde zij haar hoofd tegen zijn schouder en voelde, dat het leven goed voor haar was.

Sluiten