Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vicomtesse, die langzaam open wijdden en hem vasthielden met hunne hunkering.

Een oogenblik hing zwijgen; toen zacht, gesmoord, fluisterde de vrouw ; „ook ik heb niets vergeten. Elk uur van die nachten heb ik honderdmaal overgeleefd."

De Mirabeau voelde zich het bloed naar 't hoofd stijgen als in een roes; herinnering sloeg in hem op aan een passiebeleving met een vrouw, hij wist niet meer of het deze vrouw of een andere was geweest, en de begeerte brandde om zulk een genotsmoment nog eens te ondergaan. Zijn handen tastten naar de hare, zijn lippen zochten haar mond en in zijn kus fluisterde hij: „wij zullen nieuwe herinneringen scheppen."

Henriëtte Amélie was vroeg in den morgen ontwaakt.

Haar hoofd, gedekt door het blank batisten mutsje, rustte stil tegen de stapeling der kussens en hare oogen blikten langs het bedgordijn emstig-peinzend de kamerruimte in, waar de meubels in het schemerige licht van den vroe-

Sluiten