Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegenover zich zag: somber en stil, en jegens haar met de schuldbewuste teederheid, die elk woord als op een goudschaaltje woog, twijfelde zij niet meer. En besloot tegelijk hem te doen weten, dat zij begreep.

Doch de dag liet hun geen oogenblik van rustig samenzijn: de Mirabeau trok terstond na zijn dejeuner naar Versailles, waar hij een samenkomst had met Minister de Calonne en vanwaar hij eerst laat in den avond dacht terug te keeren. Of mogelijk eerst den volgenden dag.

Bij het heengaan nam hij Henriëtte's handen tusschen de zijne, en — met eerbiedig hoffelijk gebaar als bij zijn vroegere bezoeken in het klooster — kuste hij hare vingertoppen.

„Adieu !" fluisterde hij. En nog eens inniger: „adieu!"

Toen ging hij in de richting van de deur met driftige schreden, zijn handen tot vuisten verknepen.

Henriëtte Amélie kwam naast hem, raakte licht zijn arm aan.

„Ik zal vannacht hier op de canapé slapen,"

Sluiten