Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Alles, alles zal ik je zeggen. Jij was de sterkste, de gedachte aan jou is mij altijd bij geweest; maar ik moest mij een oogenblik uitleven, er was een herinnering die trok... ik weet niet hoe. Want nu al is er niets meer van over. Vrouwen als Madame de Priaville —"

„Die ?"

Henriëtte stootte het woordje uit. Zij was ~wit geworden als een doode.

De Mirabeau nam haar hand. En zacht nu, zijn buigzame stem als gedrenkt in schaamte en teederheid :

„Het was een herinnering ... zij wilde nog eenmaal triomfeeren. 't Was als een droom, een begoocheling. Maar die duurde kort. Toen werd het een foltering. Ik wist niet hoe mij los te maken zonder haar te kwetsen. Mijn hart voelde niets meer voor haar; dat was bij jou, dat smachtte er naar bij jou te blijven, mijn liefde, mijn aangebeden geliefde. Naast jou kan geen andere vrouw bestaan, dat heb ik gevoeld van begin af. Maar ik was zwak, een •ellendeling." En opnieuw vóór haar geknield vroeg hij zacht, nederig: „Kun je mij vergeven?"

Jet-Lie II. 14

Sluiten