Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Doch nu, in de stilte, werd die herinnering tot levende werkelijkheid en besefte zij dankbaar, hoe innig de Mirabeau aan haar gehecht was en hoe al wat goed en groot was in hem haar toebehoorde. Als een fontein van vreugde welde het besef in haar op, dat haar toewijding hem bezield had tot zijn werk en hem verder bezielen zou, wanneer het werk steeds meer van hem zou vragen. Want nog stond hij aan het begin, de toekomst zou hem doen groeien. En dan zou zij naast hem zijn om hem te helpen en over hem te waken, waar het noodig was.

Terwijl zij tusschen de bedgordijnen door den slapende bestaarde, nauw te onderscheiden in het weifelende ücht, sloop een gevoel van teederheid, zóó wijd als zij het nog nimmer ondergaan had, haar hart binnen, dit was de teederheid, die een moeder sterkjmaakt om alles te dragen uit liefde voor haar kind.

En terwijl Henriëtte voor 't eerst zich dat gevoel duidelijk bewust werd, verschikten hare handen zorgzaam de dekens en raakten zij even streelend het kussen aan, waarop het hoofd van den slapende rustte.

Sluiten