Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Terwijl hij medeleed met haar lijden en schreide in angst haar te zullen verliezen, terwijl hij haar teedere woorden toesprak van medelijden of troost, bleef het wantrouwen in hem wroeten; en Henriëtte's fijne intuïtie, door de koorts tot helderziendheid verscherpt, had dit begrepen.

Op een morgen toen zij wakker werd zonder koorts, had zij zijne oogen op zich gericht gezien met een dringende, begeerige, hunkerende vraag. 1 ••ƒ

En zij had zich afgekeerd in vlijmende smart.

Nu, in de herinnering, stak haar de pijnlijke verwondering, dat haar vriend nog niet wist, hoe heel haar denken en voelen vervuld was van hem. Had zij toch niet genoeg voor hem gedaan? Waren toewijding en overgave niet volkomen genoeg geweest?

Was zijn wantrouwen gevolg van hun onwettige verhouding, die haar alleen in schijn tot zijn vrouw maakte?

Zij glimlachte om de ongerijmdheid van dit denkbeeld.

In schijn? Was ooit een wettige vrouw meer

Sluiten