Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar en zacht-moederlijk ondervroeg zij, wat Coco den ganschen namiddag had uitgevoerd.

Coco was het pleegkind, dat de Mirabeau, op Henriëtte's aandringen, tot zich had genomen, nadat de moeder, een verarmde ongehuwde vrouw, was gestorven.

Toen, na zijn vluchtige amourette met de vicomtesse de Priaville, Mirabeau zich zoo mogelijk inniger nog dan te voren gehecht toonde aan Henriëtte Amélie, had zij gemeend, dat de aanwezigheid van een kind zijn tehuis nog meer voor hem zou maken tot een toevluchtsoord, waar hij al de kleine üeve dingen zou vinden, die zijn hart behoefde.

En werkelijk was bij tijden zijii interieur hem tot zulk een oase van rust geworden: het kind had hem afleiding gegeven voor menige wrevelige stemming.

Henriëtte zelf had in de verzorging van Coco een nieuwe^ vreugd gevonden; in de zeldene oogenblikken, als de Mirabeau tijd vond zich aan haar en den jongen te wijden en zij samen, als vader en moeder, spraken over zijn opvoeding, die zij naar Rousseau's voorschriften

Sluiten