Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zochten in te richten, groeide in haar hart het gevoel van bevredigdheid en geluk, als had het leven gansch geschonken, wat zij er van verlangde: een man en een kind om zich aan te geven. Op andere tijden echter, wanneer zij het kind vreemd voelde aan haar eigen natuur en behept met eigenschappen, die haar tegenstonden, scheen de gekozen taak bezwaarlijk.

Nu, als aansluitend bij haar vragen en peinzen van straks, schoot de bittere gedachte op, hoe zij in schijn moeder was; zooals zij zich slechts in schijn vrouw had gevoeld.

Doffe moedeloosheid overkroop haar, deed hare leden zwaar voelen en haar hoofd pijnlijk; zij wenschte, dat het kind weg zou gaan en haar vrij laten te denken of weg te droomen.

Toen Thérèse binnenkwam om hout op het vuur te gooien, verzocht Henriëtte haar, Coco mee te nemen.

Maar de jongen protesteerde.

„Ik zal héél héél stil zijn als een klein muisje," beloofde hij; „Maman Jet-Lie hoeft niets te zeggen. Maar Coco heeft zóó naar Maman JetLie verlangd."

Jet-Lie II. 16

Sluiten