Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij keek naar Henriëtte op met smeekende oogen en zij, verteederd, trok hem in haré armen, kuste zijn vochtige mondje.

„Blijf dan maar," stond zij toe.

En toen het kind met een zucht van verlichting weer ging zitten, het zij hem haar hand als speelgoed. Zachtjes prevelde hij een versje, waarbij eerst elke vinger en toen elke knokkel een naam kreeg.

Henriëtte luisterde en meedoende in het spelletje, begon zij hare vingers weg te trekken of liet ze schuüevinkje spelen in de plooien van de deken, waar Coco ze schaterlachend weer tusschenuit haalde.

Toen gaf Henriëtte een raadseltje op en het kind zocht ijverig de oplossing, juichte toen hij het goede woord gevonden had.

Zóó, in den schijn van het vuur, speelden zij voort.

De Mirabeau's binnenkomst schiep plotselinge stilte; Henriëtte vond geen lach meer.

Zijzelve merkte dit met ontstelling op; nooit, vóór hij die noodlottige verdenking had uitgesproken, had zijn komst haar anders dan vreug-

Sluiten