Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lief-teeder gebaar hield zij zijn hand tegen haar wang.

„Ik ben nu zoo moe; maar, morgen ... dan moeten wij weer samen zijn. Ga je nog werken vanavond?"

„Natuurlijk. Dumont wacht in mijn cabinet." Zijn de proeven van „La Monarchie Prussienne" alle gecorrigeerd ?"

„Het laatste vel heb ik juist ontvangen."

„Wat een geluk zal het zijn, als ik weer bij je kan zitten, terwijl je werkt."

Hij haalde bijna onmerkbaar de schouders op, stemde ietwat gedwongen in: „ja."

Stil boog hij zich over haar heen, kuste haar voorhoofd, wenschte effen: „goedennacht."

En zij fluisterde terug : „goedennacht."

Nog langen tijd lag Henriëtte Amélie alleen, in bezwaard peinzen.

Nog was er geen klaarheid tusschen haar en haar vriend, en geen vertrouwen, dat begrijpen wil. In haar borst stak schrijnende pijn bij de herinnering aan zijn heftige verwijten. In die verwijten erkende zij iets rechtvaardigs: hij moest iets missen in hare liefdé, zooals zij zelve

Sluiten