Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Het is sterker dan ik! Zij voedt dien twijfel. Als ik bij haar ben voel ik, dat zij gelijk heeft. Een vrouw die liefheeft... weet zich te geven In een schoone heerlijke passie, bij zulk een voel je hoe de wereld verdwijnt en er niets over is als die vrouw en jezelf... Maar zóó weet jij je niet te geven, jij geeft je ondanks jezelf, tenminste, zóó heb ik het nog altijd ondervonden."

Henriëtte boog zich naar hem toe. Zij kon alleen heesch fluisterend vragen: „Wie is het?"

En hij, als wrongen de woorden zich met geweld uit zijn keel, antwoordde dof: „Madame Le Jay."

Een poos hing zwijgen. Henriëtte Amélie was in een stoel neergezonken, zat er roerloos, het hoofd gesteund in de hand. Zij kende de vrouw van den uitgever Le Jay als mooi en jong, maar met het gekunstelde in uiterlijk en gebaren, dat haat instinctmatig tegenstond.

Ook herinnerde zij zich nu duidelijk hare oogen: donker en schitterend als git en haar weeken mond met yolroode lippen. En zij voelde

Sluiten