Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijdelijk zijn liefkoozing. En hij onderkennend die lijdelijkheid, liet haar los, mompelde een verwensching.

Henriëtte viel terug in haar stoel en schreide in erkenning harer onmacht,

„Ik kan niet, ik kan niet!" klaagde zij in een snik, „nu niet, na wat je gezegd hebt..."

„Ook niet als je mij er door behouden kunt 7'

Zij liet de armen langs hare zijden vallen. „Ook dan niet."

Hij kwam naast haar staan, zijn gezicht hoogrood van drift.

En smalend viel hij uit: „Julliekuischevrouwen zijn hard als metaal. Of misschien... ben je niet zoo kuisch... god, wat n foltering!"

Hij sloeg zich voor het voorhoofd, ging met heftig gebaren de kamer uit.

Henriëtte Amélie staarde hem na met t gevoel dat zij een woord moest spreken dat hem terug zou roepen. Doch haar pijnlijkmoede hoofd vond het woord niet en zij zat roerloos, in elkaar gekrompen als een verslagene.

Dien avond overviel haar opnieuw een

Sluiten