Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nering, schenen die dagen aan Henriëtte een tijdperk van stoorloos geluk.

Want door haar gevoel van zwakte kon zij de opkomende leed-gedachten laten vervloeien zonder dat ze haar werkelijk raakten.

Doch allengs, terwijl zij sterker werd, voelde zij den doffen vrede van dien tijd wijken; de Mirabeau was naar Parijs teruggekeerd, hij schreef haar. vandaar bijna dagelijks, doch zij miste in zijn brieven de oude, volle vertrouwelijkheid. En zij van haar kant, vond, wanneer zij hem schreef, slechts zelden den eenvoudig warmen toon, waarin zij hem vroeger, als hij op reis was, vanzelf te schrijven wist: de toon, die als gedragen werd op haar innige gevoel voor hèm.

Toen hij weer in Passy kwam, vond hij Henriëtte sterker, met een hem vreemden, vastberaden-scherpen trek om haar mond, als was er een besluit in haar gegroeid.

En denzelfden avond, terwijl zij tezamen zaten in de kleine kamer, doorgeurd van het aroma der bloemen in den tuin, had zij hem gevraagd of hij vdn de uitgave der Pruisische brieven had afgezien.

Sluiten