Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor haar als een toeven in het verleden, in de jaren van wachten en uitzien naar het leven. Was zij mis geweest in haar overtuiging, dat haar bestaan zich vervuld had ? Haar borst was zwaar van twijfel.

Suzanne schreef in korte woorden, dat zij met toestemming harer ouders den sluier had aangenomen.

„Ik heb er behoefte aan, u dit te zeggen, al zal het voor u zeker het onbegrijpelijkste zijn wat er bestaat. Maar ik wil niet uit de wereld heengaan zonder u gezegd te hebben, dat ik niet langer met wrok aan u denk. Destijds heeft uw schrijven mij pijn gedaan; nu begrijp ik, dat wij niet mogen oordeelen, veel minder veroordeelen. U werd getrokken door de wereld. Ik begrijp dat niet, zoo min als u begrijpen zult, waarom ik het leven binnen de kloostermuren verkies. Hier is rust te vinden en de zegen van het gebed en van zelfverloochening. Dingen, die aan de wereld vreemd zijn."

Henriëtte glimlachte weemoedig.

Sluiten