Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Suzanne stelde zich haar leven voor als schitterend en zondig tegelijk.

Maar in één ding had Suzanne gelijk : rust verlangde zij niet. Als een schrikbeeld was haar het denkbeeld nabij, dat de zelf gekozen taak haar ontnomen zou worden.

Na een poos haalde zij den brief van Préveux te voorschijn, verbrak het zegel.

Als antwoord op haar schrijven zond Préveux haar een sonnet, een overgevoeligen afscheidsgroet, als ging zij sterven. Henriëtte begreep, hoe Préveux de reden vermoedde, waarom >zij hem haar woning verbood en deze gedachte joeg een gloeienden blos naar haar gezicht.

Haar eerste beweging, het vers te verscheuren, bedwong zij. De Mirabeau mocht het lezen: zij wilde hem niets verbergen.

Nog denzelfden middag kwam hij aanrijden; Henriëtte zat nog op de bank in den tuin; zij hoorde zijn paard stilhouden vóór het huis, en zijn stem iemand aanroepen om het in de herberg te stallen.

Een oogenblik aarzeldë zij; toen, op zware

Sluiten