Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van Shelley met Schiller — van Byron met Goethe, naast: alle onderscheid — hoe openbaart zich het verschil, tusschen de beide innig-bevriende, steeds in één adem genoemde Engelsche dichters als essentieel hetzelfde verschil, dat tusschen de beide Duitsche dichters en vrienden bestond. Maar ook blijkt, dat de zachte Shelley toch in. beginsel de verhoudingen juist zoo als de vurige Byron. heeft opgevat.

We hebben reeds in het eerste gedeelte van dit werk gezegd, dat Shelley bij de bewerking van het Prometheusthema de ontknooping van Ayschylos — een definitieve verzoening tusschen Jupiter en Prometheus — niet overgenomen heeft

Zijn louter idealisme ook, doch zijn rijpere redelijkheid, vooral moest een dergelijke opportunistische oplossing van zich wijzen. Hij had, in tegenstelling met de vroegere achttiende-eeuwsche idealisten, te veel van wat „Macht" isen van wat „Recht" is ervaren, om in hun verzoening te gelooven. Hij had de Revolutie in zijn wezen beleefd, en hij wist: Jupiter kon worden onttroond, Jupiter's heerschappij behoefde niet eeuwig te wezen. In welke mate hem een compromis tusschen Recht en Macht onaannemelijk voorkwam, toont weer een zinsnede uit zijn eerder genoemde Inleiding „Should I live to accomplish what I purpose, that is, produce a systematical history of what appears to me to be the genuine elements of human society» let not the advocates of injustice and superstition flatter themselves that I should take Ayschylus rather than Plato as my model!"

„Prometheus" werd het poëtisch voorspel tot dit helaas zoo goed als onuitgevoerd gebleven plan. Als allen Revolutionnairen, als allen in wien het echt-maatschappelijk instinct ontbreekt, heeft ook Shelley Plato's Staat voor

Sluiten