Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daarmee zéér ten onrechte vereenzelvigd, heeft een opbloei van nationalisme geforceerd, waaraan de Duitsche litteratuur veel schoone verzamelingen van oude volksspreuken en volkspoëzie — onder meer „Des Knaben Wunderhorn'' te danken heeft — maar dit alles, waardevolle resultaten opleverend voor zoover het waarachtig was, dat is: zuivermystisch en zuiver-romantisch, zonder Roomsch-politieke bijsmaken — kon toch nimmer krachtig en kon toch nimmer blijvend zijn.

Eeuwig zijn de menschelijke behoeften en in overeenstemming daarmee zijn idealen, daar de Eenheid eeuwig blijft zichzelf gelijk, maar het idealisme eener verdere periode kan zich niet blijvend hechten aan de vormen en instituten, waaraan zich een overeenkomstig idealisme in een vroegere -periode had gehecht. De mensch onderscheidt dat niet, zal altijd het Eeuwige Idealisme met zijn voorbijgaande verschijningsvormen verwarren en zoo hij de behoefte aan mystieke verdieping en fantastische vervoering in zich voelt, zal hij die trachten te bevredigen aan de oude bronnen, totdat hij bemerkt dat die wel rijk en vol waren voor een' -voorgeslacht, maar ledig en arm zijn voor hem — en dat hun namen voor zijn tijdgenooten slechts leuzen en voorwendsels zijn. ÉiiM

Zoo verging het, zoowel in Frankrijk als in Duitschland •de romantici, die meenend „Kerk en Koning" te dienen, door Metternich en de Jezuïeten waren gebruikt; voorzoover ze atiet te oud, te moe of in hun belangen te sterk gebonden waren, scheurden ze zich los, eindelijk beseffend dat de weg der menschheid niet achteruit ligt, maar vooruit, dat niemand zich kan voeden met de schillen der vruchten, die de voorvaderen aten, maar de vruchten moet plukken van zijn eigen tijd: de levende, nieuwe idealen. Als zoodanig worden dan allerwegen de democratische idealen herkend.

Sluiten