Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blindelings volgt, door hoogten en diepten heen en een heiligschenner wordt? Waar waren, waar zijn de menschen, die zich dan waarachtig aan dien immanenten rechtsgrond, dien categorischen imperatief staande houden konden en kunnen? De vurigste bewonderaars van het Bolsjewisme, de Bolsjewisten zelf kunnen het niet en zoeken hun daden te dekken met algemeen-geldige dogmatische rechtsgronden, tot met de namen van autoriteiten toe — in de betuiging, hier en daar vernomen, dat het Marxisme het Bolsjewisme volkomen dekt — in stede van zich enkel en alleen op hun eigen geweten als immanenten rechtsgrond te beroepen. Zoo verliest zich ook in die richting alles in nevelen van twijfel en vertwijfeling.

En nog niet is hier de hoogste graad van onderscheiding, van zelfonderscheiding bereikt — nog kleeft aan dit alles het oude dogmatisme van Geloof en Hoop, van zedelijken voorkeur vooral, totdat eindelijk „Schuld" en „Noodlot" worden opgeheven in een klaar besef van Noodwendigheid en dit projecteert zich in de litteratuur tot wat wij willen noemen het

Derde Thema.

Alle „zedelijke schuld" is Noodlot, en alle Noodlot is Noodwendigheid. Kandaules zondigde, omdat bij zich realiseeren wilde, omdat hij zich realiseeren moest —• het leven-zelf richtte hem te gronde. Want deze mensch, die „zichzelf" zocht te wezen, kon niet zichzelf zijn. Niemand en niets kan zichzelf zijn — het afzonderlijke is niet „zichzelf", is niet door „zichzelf," maar het bestaat in en door andere afzonderlijke zijnswijzen en „is" niets dan ten opzichte daarvan relatie en functie, het vergewist zich dus alleen aan ander bestaan van eigen bestaan, zooals ander bestaan zich aan hem van zichzelf bewust wordt —

Sluiten