Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tyran te naderen, moest hij zijn vertrouwen winnen en om zijn vertrouwen te winnen moest hij veinzen verdorven, lichtzinnig en wreed te zijn als Alexander zelf. Als een masker, als een vermomming meende hij het vreemde kwaad over de eigen deugd te kunnen dragen, die deugd daaronder te kunnen dragen, die deugd daaronder ongerept bewaren. Maar ondeugd en deugd groeiden ineen. Veinzende werd Lorenzo wat hij veinsde: „Le vice a été pour moi un vêternent, maintenant il est collé è ma peau."

Niet straffeloos verduurde Lorenzo de aanraking met het verderf. En is zijn nederlaag niet een bevestiging hiervan, •dat elke mensch elke mogelijkheid van elk kwaad in zich draagt — en slechts deugdzaam kan zijn alleen zoolang het kwaad hem verre blijft? Als zoo zelfs de besten ontaarden, wie is dan „Jupiter", wie „Prometheus" ?

En voor wie speelt Lorenzo de verleider, dronkaard, moordenaar, lafaard — dit laatste het zwaarste martelaarschap, maar noodig om het wantrouwen van Alexander te overstemmen — sinds hem de Démon, plus beau que' Gabriel, van zijn Plutarchus, uit zijn moeders huis verdreef om Florence vrij te maken?

Voor Tebaldeo, den schilder? Hij is bet type van den Renaissance-artist, voor hem bestaat alleen de kunst en zijn maitresse. Wat deert hem de tyrannie, zoolang de tyran hem opdrachten geeft, wat raakt hem de corruptie? „L'art, eette fleur divine, a quelquefois besoin du funrier pour engraisser le sol qui la porte." En als Lorenzo vraagt: „Estu républicain? Aimes-tu les princes?", antwoordt bij: „Je suis artiste; j'aime ma mère et ma maitresse"

Voor wien dan gaf Lorenzo zijn eigen vrede prijs?

Voor den ouden Mondella, den burger uit het echt-republikeins che hout? Maar zal hij nog morren wanneer de tyran hem straks, als Bindo en zijn vriend, het praedicaat van hof-

Prometheus. 41

Sluiten