Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meurtre est le seul brin d'herbe ou j'ai pu cramponner mes ongles."

En zoo er, behalve dien drang naar zelfverwerkelijking en de zucht, zich te rehabiliteeren — il faut que le monde sache qui je suis l — nog iets anders is dat hem tot den moord op Alexander drijft, zoo is dat het gevoel van Judith, toen ze Holofernes doodde en op hem haar eigen nederlaag wreekte.

Dit bleef van „Brutus", van „Prometheus" —* en waar is de hooggestemde menschheid, jubelend om haar bevrijding, die Schiller zich droomde, die Shelley zag, in de stralende apotheose van zijn Prometheus?

Wat doen de republikeinen, als Lorenzo hun in den avond vóór den moord zijn voornemen aankondigen komt? „ .. .Ils font des armes dans leur antichambre, en buvant du vin du Midi die temps a autre, quand ils ont le gosier sec."

En nadat de daad is volbracht en Lorenzo den ouden Philippe den sleutel komt brengen van de kamer, waar Alexander dood ligt?

„Laisse-moi t'appeler Brutus! O, mes amis, mes compatriotes ...." Maar Lorenzo voelt zich, nu hij zelfs niet meer actief kan zijn, nu zijn laatste doelwit hem ontviel, „plus creux et plus vide qu'une statue de f er-blanc."

Ze staan aan het venster. Philippe opent het.

„Ne vois-tu pas un courier qui arrivé? Mon Brutus! Mon grand Lorenzo! la liberté est dans le ciel; je la sens, je la respire."

Maar Lorenzo loimpt bij de woorden van den ouden prater: „Philippe, Philippe,... point de cela, toutes ces paroles me font mal."

En wat de koerier brengt, is een proclamatie, die aan den Florentijn, „noble ou roturier, qui tuera Lorenzo de Medicis, traitre a la patrie et assassin de son maitre" schatten en voorrechten belooft.

Sluiten