Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze studeeren — kan het anders? — in Oxford. Ze hebben waarschijnlijk, behalve hun aandeel in het aandeel op Mr. Sartorius, hun privé-aandeelen in de etablissementen van mevrouw Warren — maar wee den „chap", die een los woord over bun zusters zou durven zeggen! In hun club — natuurlijk alleen de „very best people" — redeneeren ze zwaar over de Engelsche clean-mindedness, waar geen foreigner ook maar bij kan; op een „fellow" met een valen hoed kijken ze neer, een die zijn speelschuld niet betaalt wordt genegeerd en zoo hij ook nog de geheiligde regels van cricket of golf overtreedt, niet minder dan dood verklaard. Hun zedelijkheid culmineert in „fair play", en in het „eerewoord", later in den huwelijkstrouw, ze zijn altijd onberispelijk gewasschen en ze zouden liever een been breken van de haast dan ongeschoren de deur uit gaan. Ze behooren tot „het beste type" van den Engelschen student, nadat ze eerst tot het „'beste type" schooljongen behoorden, in hun vlekkelooze correctness. „Pour ne pas se crotter en allant a pied, le grand seigneur prend une bonne fois un bain de fooue!"

Zou een stoutmoedig mensch de zonen van Lady Roxdale of Lady Roxdale zelf willen inlichten over de herkomst van haar f ortuin, dan zouden de zonen iets van „bad f orm" mompelen, en wellicht nog een en ander over „blooming radkals" ten beste geven — Lady Roxdale zou haar toevlucht nemen tot smelling salts of tot haar kanten zakdoekje, de jonge dames zouden „het hoofd in den nek werpen" en de kamer verlaten — want ze zijn welopgevoede, Christelijke societymelsjes en ze begrijpen met den ingeboren tact dier bevoorrechten, dier zorgvuldig-opgevoeden, dat ze niet verder moeten vragen wanneer mama ze vertelt, dat Mr. Sartorius, die vanmiddag komt tea-en, aan het hoofd staat van belangrijke „Londensche eigendommen" — en als later de heer

Sluiten