Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

protesten, vestigde hij zich opnieuw te Rotterdam.

Zijn prachtlievende geaardheid deed hem onwillekeurig een huis zoeken, dat aanzien had. Het zou hem onmogelijk zgn geweest, een bovenwoning te nemen, waar Annemarie, verstandig, op had aangedrongen. Want zijn zorgelooze natuur deed hem aldus redeneeren: in een bekrompen huisje, de uiterste zuinigheid betrachtend, zou hij toch niet „uitkomen", met zijn geld, iets meer of iets minder te kort, dat maakte zooveel niet uit. Daarom ook had hij znn eigen kamer, de plaats, waar hij het grootste gedeelte van zijn leven doorbracht, laten inrichten volgens zijn uiterst verfijnden smaak. Ook al weer ondanks de protesten van Annemarie, die er hem zeer hard om gevallen was. Maar hij had geantwoord, dat hij nu wel zijn levenseinde in dit huis slijten zou, en dat hij daarom zijn kamer zoo aangenaam mogelijk inrichtte. Haar daarop-gevolgde vlijmende woorden, die hem diep hadden gegriefd, kon hij, hoe graag hij het ook wilde, maar moeilijk vergeten:

— Dat moet je nooit gelooven, had zij gezegd met lippen, die beefden van toorn en, met een harden glans in de oogen, want lang voor je dood zullen wij uit dit huis verdreven zijn, en waar, in welke omgeving je zal sterven, dat weet de hemel.

Maar hij bezat nog altijd het talent, om onaangename dingen zooveel mogelijk van zich af te schuiven, en hij leefde maar zoo stilletjes voort, zich al meer en meer verdiepend in zichzelf, zich

Sluiten