Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geld daaraan besteed, vond zij absoluut weg-geworpen. Eens, in gretig enthousiasme, was hij bijna op het punt geweest, een waaier voor haar te koopen, een kostbaar stuk met een gouacheSchildering op zijde van de hand van Lancret... Maar in driftigen wrevel had hij het etui ver van zich weg-geschoven, — mijn hemel! Annemarie zou denken, dat hij haar wilde „bespotten", en instede van een middel tot een tijdelijke verzoening zou die waaier een voortdurende reden tot oorlog zijn.

0; vrouw, had hij haar wel willen smeeken, als zij hem gispte om zijn spilzucht, als zij hem hard verweet om zijn onverstand, begrijp toch, begrijp toch, dat voor mij 't eenige levensnoodige het overbodige is ...

Maar hij deed nooit dit vergeefsche beroep. Hij berustte in haar afkeuring, en ... ging zijn eigen gang...

De meubelen in zijn kamer bestonden uit verschillende stukken, die hij in den loop van den tijd zich met zorg verzameld had. Een commode van perenhout, met satijnhout ingelegd, een groote, oud-Hollandsche vier-deurs kussen-kast, een secretaire in Empire-stijl, waarvan de kolommen met prachtig koperwerk waren versierd; een glazen Régeuce-kast, waarin hij zijn violen be waarde, met olijfgroen fluweel gevoerd, en op het grijze rozenbout beschilderd met mythologische voorstellingen.

In een kastje met twee diepe, breede laden, dat werd gedragen door twee groote lieren met

Sluiten