Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vergulde snaren, bewaarde hij zijn muziek, terwjjl de gebonden partituren der opera's die hij bezat lagen in de ingebouwde, opschuif bare hoekkasten; en de muziek-lessenaars en viool-kisten stonden op een kleine galerij, waarheen aan den linkerzijwand een trapje voerde.

De kamer was geenszins naar een bizonderen stijl ingericht, maar toch maakte zij den indruk van distinctie en smaakvolle schoonheid. En Cornelius voelde er zich thuis. Dit was de eenige plek in zijn huis, waar hij zichzelf wezen kon. Hier las hij, en musiceerde hij, en in den zomer, als de deur-ramen naar den tuin wijd open stonden, blikte hij in het zonnig-groen, en voelde een vage aandoening van geluk om zijn rustige eenzaamheid.

En in den herfst, als aan den reusachtigen wingerd, die een beroemdheid was van het huis, de groote blauw-bedonsde druiven-trossen prijkten, dan kon hij zich geheel verliezen in de bewonderende beschouwing ervan. Tusschen de welige bladeren rankten de sierlijke rijpe trossen te voorschijn, en zjjn kunstzinnig oog genoot van de harmonie, de volmaakte harmonie der kleuren, het gulden groen van de bladeren, het matte, wazige blauw der vruchten...

En het deed hem even pjjnljjk aan, als Annemarie dan aanstonds kwam met het dienstmeisje, dat een trapje droeg, en zij beiden aan het knippen en plukken gingen, en Annemarie gedecideerde aanwijzingen gaf; welke trossen gebracht moesten worden bij buren en familie, welke het best

Sluiten