Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een eerste rol hadden gespeeld, voor zoover de strikte beleefdheid het eischte; en besteedden voorts hun tijd en een aanzienlijk deel van hun vermogen aan weldoen, waarin hun moeder hun het voorbeeld gegeven had.

Dien Zondag-morgen waren Keetje en Aagje opgegaan naar de kerk der Remonstrantsche Broederschap, waar professor des Amorie van der Hoeven preeken zou. Zij waren vol verwachting, want zij waren telkens wanneer hij in Rotterdam kwam, onder zijn gehoor geweest, en zij herinnerden zich nog dankbaar de vele malen, dat zij geboeid geluisterd hadden, bijvoorbeeld naar de schoone rede over de opoffering van Izak of den twist tusschen Rebecca en Laban. Heel iets anders, dan de soms vervelend laag-bij-den-grondsche preeken van dominee Bonga, naar wien de kinderen 's morgens maar werden toe-gestuurd, om ze „uit de voeten te hebben", al werden ze dan ook niet gesticht.

Onder het gelui der klokken waren zij de kleine, ietwat verscholen liggende kerk op het Westnieuwland binnen-gegaan; de organist van Heukelom preludeerde reeds op het boven den preekstoel geplaatste orgel; en op den preekstoel ontwaarden zij de gestalte van den professor, die in stil gebed was verzonken.

Rustig hadden zij hun gewone plaatsen opgezocht; zij waren in een kalme stemming van aangename verwachting. Maar toen ...

Met duidelijke, langzame stem las de predikant zijn tekst:

Sluiten