Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waaraan zij zelden uiting gaf, je stelt je in 't geheel niet voor, wat je zegt. We kunnen elkaar immers zooveel zien als we willen, 't Is alleen, dat er voor je toekomst zal worden gezorgd, begrijp je? Je leert immers zoo goed, dan kan je later worden watje wilt, dokter of advocaat...

— Neen, zei het kind, en keek haar aan met een aandrang tot schreien in zijn oogen, verlangend dat zij hem zou begrijpen. En zij begreep hem, en een milde vreugde tintelde door al haar leden: ook hij wilde niet van de liefdadigheid leven, ook hjj wou onafhankelijk zjjn, en alles verkrijgen door eigen kracht...

Maar een kinderlijke onmacht belette hem dit alles uit te drukken in bewuste woorden...

— In mijn tijd, zei Keetje berispend, werd aan kinderen niet gevraagd, wat zjj wilden. In mijn tijd beslisten de ouders.

De jongen keek haar aan, zóo trotsch en uitdagend, dat het Annemarie goed deed aan haar hart. En hij riep in een plotselinge uitbarsting van wanhopigen durf:

— Ik wil niet bij u komen, ik wil blijven bij Mama, en haar helpen, en m'n eigen brood verdienen...

En toen wierp hij zich hartstochtelijk snikkend in zijn moeders armen, en Annemarie drukte hem heftig aan haar hart, en met trillende lippen fluisterde zij:

— Stil maar, stil maar, je blijft bij me, wij blijven samen ... En in haar stem klonk zonder dat zij het wist, iets dóór van verrukt geluk.

Sluiten