Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

m.

Het besluit van Annemarie, om haar zoontje bij zich te honden, had in de hoogste mate Keetjes misnoegen gewekt, en ook Aagje kon niet nalaten rond-uit te zeggen, hoe onverstandig zij het vond. Het was gewoon krankzinnig, vond Keetje, dat Annemarie toegaf aan den gril van een kind, dat zjj zjjn heele toekomst prijs gaf om een idee. Maar Annemarie zweeg op deze verwjjten; zjj had zich heilig voorgenomen, dat de jongen bereiken zon, alles waartoe zjjn aanleg hem voorbestemde. Dat hjj al dadelijk zelf geld zon gaan verdienen op de een of andere manier, of dat zij hem als' leerjongen ergens in dienst zon doen, was natuurlijk uitgesloten. Hjj moest op de school blijven, waar bij was, en zjj zou werken, wat zij kon, opdat dit mogelijk zou zjjn.

Met het haar eigen practisch inzicht, haar verstandelijk overleg, haar kalm-berekenenden geest, had zij haar plan al gereed. Wanneer al hun eigendommen te gelde waren gemaakt, wanneer Aechtenskerke zou zijn over-gegaan in de handen van van Asten, die voortaan zou heeten van Asten van Aechtenskerke, zou zjj nergens meer schulden hebben. De inboedel van het huis te Botterdam bleef dan haar eigendom. Maar zij zou daarvan te gelde maken, wat zij niet noodig had, om de beschikking te krijgen over een kleine som. En daarmede en met de meubelen, die zjj overhield, zou zjj een pension beginnen.

Sluiten