Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die een vergoeding was voor den langen en harden arbeidsdag. Het pension van Annemarie was altijd druk bezocht, maar den goeden roep die er van uitging, dankte het geheel aan haar, aan haar toewijding en energie, haar zichzelveniet-sparend zorgen, haar verstandig overleg. In den eersten tijd had zjj zware en moeilijke jaren doorleefd, soms had zjj 's nachts het doodmoede hoofd in de kussens gelegd, in bittere berusting denkend: ik moet het opgeven, ik kan niet meer. Maar eiken nieuwen morgen was zjj ook weer opnieuw begonnen in vertwijfelde kracht,, en langzaam, langzaam begon er verbetering in haar toestand te komen; zjj kon meer hulp nemen, zoodat zjj niet bijna alles alleen behoefde te doen; het bewustzjjn dat zjj nergens schulden had, en vooral de zekerheid, dat zij inderdaad voor Peter en haar een toekomst kon scheppen door haar bedrijf, gaf haar rust.

En nu... rijk waren zjj natuurlijk geenszins, maar een voldoend bestaan was hun deel, en daarom was het Annemarie een groote, bijna onoverkomelijke teleurstelling geweest, dat zjj haar lievelingsillusie, dat Peter student worden zou, moest laten varen. Hjj had het haar op een avond gezegd met de hem eigen beslistheid, toen hjj stond voor het eind-examen van hetErasmiaansch gymnasium: dat hjj niet wilde studeeren, maar in den handel zou gaan.

Zjj had hem aangezien, zonder een woord te spreken, zoo diep bedroefd, bijna verwijtend, dat njj had geglimlacht, en gezegd:

Sluiten