Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pas zeventien jaar. Nogmaals: vertrouw me. Uw vertrouwen zal me de kracht geven, om te bereiken, wat ik me heb voorgenomen.

Peinzend keek Annemarie voor zich uit. Zij voelde, dat zij haar zoon niet mocht tegenwerken, en haar moederlijke liefde was groot genoeg, dat deze de bedenkingen van haar zelfzuchtig verlangen kon overwinnen. Jaren-lang had zij gezwoegd en getobd, en alles ontbeerd en alles verdragen, terwille van het grootsche doel, en dat nu zoo opeens prijs-geven, het viel haar zwaar. Maar zij zou bet kunnen. Zij wilde het kunnen...

De jongen zag op het gezicht van zijn moeder al haar gewaarwordingen, haar twijfel, haar strijd, haar berusting.

— Lieve Moeder, zei hij, met een voor hem ongewone zachtheid, want noch Annemarie, noch Peter waren ooit gewend hun liefde te uiten in overmatig-teedere woorden, en toch bestond er tusschen hen beiden een innigheid, die elke daad, elk gesprek tot iets kostbaars voor de herinnering maakte, — ik weet, dat ik u nu 'n opoffering vraag, maar ik móet 't doen, en nooit zult u in mij teleurgesteld worden, Moeder.

— Ik geloof je, jongen, zei ze eenvoudig. En terwijl zjj hem in zijn sterke, heldere oogen keek, was het haar opeens, of er toch eigenlijk niets veranderd was, of zij niets behoefde op te geven, dat haar zoon, al was het dan ook niet langs den weg, dien zij de aangewezene dacht, hetzelfde bereiken zou, wat zij zoo hartstochtelijk voor hem had gehoopt, en van het lot had afgebeden...

Sluiten